430 resultados para Endoscopia Capsular
Resumo:
Capsule endoscopy (CE) offers state-of-the-art imaging of the small bowel. In Crohn's disease its clinical role is still uncertain. This report analyses the usefulness of CE in patients with suspected Cronh's disease, in patients with established Crohn's disease (when assessing severity, occult gastrointestinal bleeding and/or as a guide to therapy), in patients with inflammatory bowel disease unclassified (IBDU), and in individuals with ulcerative colitis. The first item in this group is the most important although there is no strong evidence to establish the position of CE in the diagnostic workup. In patients with established Crohn's disease, recently developed activity scores are promising tools for an accurate assessment of severity. As a guide to therapy, CE should be focused on patients with unexplained symptoms when other investigations are inconclusive. In postoperative Crohn's Disease, international consensus recommended considering CE only if ileocolonoscopy is contraindicated or unsuccessful. In the case of IBDU, studies have shown a significant proportion of patients reclassified with Crohn's disease. In this setting, CE could have a role determining small bowel involvement. The role of CE in ulcerative colitis is limited. Some authors advocate CE before colectomy for refractory cases in order to exclude Crohn's disease. In summary, CE offers a new horizon in inflammatory bowel disease, and a better knowledge of mucosal abnormalities that could offer a paradigm shift: changing from symptom-based disease activity estimation to direct mucosal healing monitoring. Nevertheless, randomized controlled studies are still needed to provide stronger evidence in this setting.
Resumo:
A subgroup of obsessive-compulsive disorder (OCD) patients remains refractory to conventional treatments. For them, a new stereotactic radiosurgery has been recently developed: the ventral capsular/ventral striatal (VC/VS) gamma capsulotomy. The authors aim to report efficacy and adverse events of VC/VS gamma capsulotomy. Five refractory OCD patients were selected. The authors assessed OCD, anxiety and depressive symptoms, and side effects pre- and postoperatively. Three patients (60%) met response criteria 48 months after surgery. Adverse effects were episodic and transient. Ventral capsular/ventral striatal gamma capsulotomy holds therapeutic promise, with few adverse effects. (The Journal of Neuropsychiatry and Clinical Neurosciences 2009; 21:381-392)
Resumo:
Five refractory obsessive-compulsive patients were assessed using a neuropsychological battery after a modified gamma knife capsulotomy. The surgical technique was not associated with profound cognitive deficits. The authors found improvements in attention, vocabulary, learning, abstract reasoning, and memory. (The journal of Neuropsychiatry and Clinical Neurosciences 2009; 21:393-397)
Resumo:
Current serotyping methods classify Pasteurella multocida into five capsular serogroups (serogroups A, B, D, E, and F) and 16 somatic serotypes (serotypes 1 to 16). In the present study, we have developed a multiplex PCR assay as a rapid alternative to the conventional capsular serotyping system. The serogroup-specific primers used in this assay were designed following identification, sequence determination, and analysis of the capsular biosynthetic loci of each capsular serogroup. The entire capsular biosynthetic loci of P. multocida A:1 (X-73) and B:2 (M1404) have been cloned and sequenced previously (J. Y. Chung, Y. M. Zhang, and B. Adler, FEMS Microbiol. Lett. 166:289-296, 1998; J. D. Boyce, J. Y. Chung, and B. Adler, Vet. Microbiol. 72:121-134, 2000). Nucleotide sequence analysis of the biosynthetic region (region 2) from each of the remaining three serogroups, serogroups D, E, and F, identified serogroup-specific regions and gave an indication of the capsular polysaccharide composition. The multiplex capsular PCR assay was highly specific, and its results, with the exception of those for some serogroup F strains, correlated well with conventional serotyping results. Sequence analysis of the strains that gave conflicting results confirmed the validity of the multiplex PCR and indicated that these strains were in fact capsular serogroup A. The multiplex PCR will clarify the distinction between closely related serogroups A and F and constitutes a rapid assay for the definitive classification of P. multocida capsular types
Resumo:
O acesso direto à região do ângulo pontocerebelar pela via retrolabiríntica é seguro, entretanto, não permite a visão direta de todo o meato acústico interno (MAI) pela otomicroscopia. Os endoscópios podem ser utilizados na exploração do MAI por esta via. OBJETIVO: Nosso objetivo é avaliar a capacidade de inspeção do MAI com endoscópios de diferentes angulações. FORMA DE ESTUDO: Estudo anatômico. MATERIAL E MÉTODO: Estudamos 40 ossos temporais humanos nos quais realizamos acessos retrolabirínticos. Nestes ossos, medimos as distâncias ocultas do MAI, em seus quatro quadrantes, utilizando o microscópio cirúrgico e os endoscópios de 0º, 30º e 70º. RESULTADOS: Observamos que as distâncias ocultas medidas foram diminuindo, com significância estatística, conforme o instrumento utilizado, nesta seqüência: microscópio, endoscópio de 0º, 30º e 70º. Somente o endoscópio de 70º permitiu a visão do fundo do MAI em todos os quadrantes, o que ocorreu em 27,5% dos casos. A visão parcial do fundo do MAI foi obtida em 67,5% dos ossos com o endoscópio de 70º e em 12,5% com o endoscópio de 30º, não tendo sido obtida em nenhum caso com o uso do endoscópio de 0º ou do microscópio. As médias de distâncias ocultas no quadrante ântero-superior, medidas com o microscópio e endoscópios de 0º, 30º e 70º foram respectivamente: 10,4mm, 7,3mm, 4,3mm e 1,1mm. CONCLUSÕES: O endoscópio de 70º demonstrou ser significativamente superior aos demais instrumentos na inspeção do MAI e sugerimos que ele seja considerado o instrumento de escolha na inspeção do MAI nos acessos retrolabirínticos.
Resumo:
A epistaxe continua sendo uma das emergências otorrinolaringológicas mais comuns e preocupantes. Apesar do grande interesse no assunto, ainda não há consenso com relação à sua melhor abordagem inicial. OBJETIVO: Avaliar o sítio de sangramento em pacientes com epistaxe ativa ou recorrente. FORMA DE ESTUDO: Clínico prospectivo. MATERIAL E MÉTODO: Trinta pacientes adultos com epistaxe ativa ou recorrente foram avaliados com rinoscopia anterior clássica e endoscopia para identificação do sítio de sangramento na cavidade nasal. RESULTADO: O uso do endoscópio permitiu o diagnóstico do sítio de sangramento em todos os pacientes. CONCLUSÃO: O exame endoscópico cuidadoso da porção posterior da cavidade nasal permite a identificação do sítio de sangramento na maioria dos casos de epistaxe e deve ser considerado um exame de rotina.
Resumo:
A obstrução nasal crônica é uma queixa comum na prática ambulatorial nos consultórios de otorrinolaringologia. O diagnóstico de obstrução nasal é fundamentado na história clínica, exame físico e exames complementares. Dentre estes, já é firmada na literatura atual a importância da endoscopia nasossinusal e da tomografia computadorizada. OBJETIVO: O objetivo desse trabalho se baseia em um estudo comparativo entre achados da endoscopia nasossinusal e da TC dos seios paranasais, dentro da propedêutica da investigação etiológica da obstrução nasal crônica, individualizando a importância de cada exame para conclusão diagnóstica. FORMA DE ESTUDO: Coorte histórica. MATERIAL E MÉTODO: Foram estudados 20 pacientes com queixa de obstrução nasal crônica, de idades entre 14 e 51 anos, do Serviço Ambulatorial de Otorrinolaringologia do Hospital Nossa Senhora de Lourdes, São Paulo, capital, em um estudo clínico retrospectivo, realizado através de revisão de prontuários de pacientes atendidos de 2002 a 2004. Todos os pacientes apresentavam queixa de obstrução nasal crônica. RESULTADO: Dos 20 pacientes, 10 (50%) apresentavam queixas alérgicas associadas. Em 16 dos 20 pacientes (80%) foi encontrada hipertrofia de cornetos evidenciada pela nasofibroscopia; em apenas 9 dos 20 pacientes (45%) foi encontrada a mesma alteração à TC. Com base nos resultados apresentados, o achado de hipertrofia de cornetos foi mais evidenciado à nasofibroscopia que à TC (80% X 45%). Dois casos de polipose nasal foram evidenciados à nasofibroscopia não sendo à TC, além de dois outros casos onde não foram observadas alterações à TC, sendo estas verificadas à nasofibroscopia, ou seja, TC normal com alterações à nasofibroscopia. CONCLUSÃO: Assim, diante do estudo apresentado e dos resultados obtidos pôde-se observar que, em âmbito das fossas nasais, os achados obtidos pela endoscopia nasossinusal foram mais conclusivos na elucidação diagnóstica do que os obtidos através da tomografia computadorizada dos seios paranasais.
Resumo:
A hanseníase é uma doença infecciosa de evolução crônica, causada pelo Mycobacterium leprae. Acomete com freqüência a mucosa das cavidades nasais, independentemente da forma clínica, antes mesmo do aparecimento de lesões na pele ou em outras partes do corpo, na presença ou não de queixas clínicas. OBJETIVO: Mostrar a eficácia da endoscopia nasal na identificação de lesões mucosas endonasais e a importância do especialista Otorrinolaringologista no diagnóstico e no acompanhamento dos pacientes com hanseníase. FORMA DE ESTUDO: Clínico retrospectivo. MATERIAL E MÉTODO: Realizou-se estudo retrospectivo de 173 prontuários de pacientes, sem tratamento prévio, durante o período de 1990 a 2000, no Serviço de Otorrinolaringologia do Instituto de Pesquisa Clínica do Hospital Evandro Chagas Fiocruz. RESULTADOS: Todos os pacientes apresentaram lesões nasais, sendo 121 com e 52 sem queixas clínicas. DISCUSSÃO: O exame endoscópico das cavidades nasais não só permitiu identificar precocemente alterações da mucosa em pacientes com hanseníase como também permitiu identificar a evolução das lesões. Este tipo de exame também auxilia na instituição do tratamento local. CONCLUSÃO: Justificam-se a avaliação e o acompanhamento de todos os pacientes com hanseníase pelo Otorrinolaringologista junto à equipe multidisciplinar, oferecendo ao paciente a precocidade no diagnóstico e o tratamento específico.
Resumo:
A identificação precoce do sexo em peixes é um procedimento importante para o desenvolvimento de estratégias que facilitem o manejo no plantel de reprodutores. A endoscopia pode ser utilizada para essa identificação, embora em peixes seu uso ainda seja restrito. Diante disso, o objetivo deste trabalho foi validar o uso do endoscópio rígido via poro urogenital para determinação do sexo do catfish de canal (Ictalurus punctatus). O equipamento utilizado foi um endoscópio Multipurpose Rigid 30º com 2,7 mm de diâmetro e 18 cm de comprimento. Foram examinados 60 peixes com peso variando entre 86 e 1.032 gramas nos quais foi introduzido o endoscópio via poro genital e, logo em seguida, eutanaziados para confirmação do sexo. Amostras de tecido gonadal foram coletadas para avaliação histológica do estádio de maturação e confirmação do sexo. Os resultados mostraram que dos 60 peixes examinados, 57 tiveram confirmação positiva do sexo via endoscopia, o que corresponde a 95% da amostra. A utilização da endoscopia para determinação do sexo em I. punctatus via poro genital é viável.
Resumo:
Antígeno del polisacárido capsular (Ag PC) de Cryptococcus neoformans fue detectado por la técnica de aglutinación de latex (AL) en LCR y suero de pacientes con Sindrome de Inmunodeficiencia Adquirida (SIDA) y primer episodio de neurocriptococosis, usando como patrón el examen micológico (examen directo y cultivo) de LCR. Se obtuvo una sensibilidad del 100% de AL para detectar AgPC de C. neoformans, el cual por su rápidez permite tratamiento específico precoz. Títulos iniciales de AgPC de la levadura en esos pacientes pueden ser > 1.000.000, pareciendo que cuando esos títulos están presentes en suero, se relacionan con mortalidad durante el tratamiento. En los pacientes que sobrevivieron se observó que el examen micológico directo y AgPC de C. neoformans, en LCR y suero, permanecen positivos aún después de tratamiento y mejoría clínica del paciente.
Resumo:
Serum samples from 242 HIV-positive persons were studied for the detection of capsular polysaccha-ride antigen of Cryptococcus neoformans; 193 of these patients presented less than 300 CD4+ cells/µl of blood and 49 patients had more than 300 CD4+ cells/µl. None of them had symptoms or signs characteristic of cryptococcosis. The capsular antigen of C. neofarmans was detected by latex agglutination technique with pronase pre-treatment (IMMY, Crypto-Latex Antigen Detection System, Immunomycologics Inc., OK, USA); in 61% of the samples, ELISA technique was also used (Premier, Cryptococcal Antigen, Meridian Diagnostic Inc., Cincinatti, Oh, USA). The comparative study of both methods showed that the results obtained were similar in 96.9% of the cases. The capsular antigen was detected in 13 out of 193 (6.7%) patients with less than 300 CD4+ cells/µl. Cryptococcosis was confirmed mycologically in 3 of these 13 cases (23%) by the isolation of C. neoformans in CSF or blood cultures. Three patients, who had presented negative results of both tests for capsular antigen, suffered disseminated cryptococcosis 4 to 8 months later. The predictive diagnostic value of capsular antigen detection of C. neoformans seems tobe low and we believe that it should not be done routinely in asymptomatic HIV-positive persons.
Resumo:
Introdução: Em situações de hemorragia digestiva alta (H.D.A.), é frequente o achado, quando da realização de Endoscopia Digestiva Alta (E.D.A.), de uma quantidade significativa de sangue/coágulos no lúmen gástrico, impedindo a correcta observação da mucosa. Objectivos: Determinar o valor prognóstico deste achado endoscópico e a necessidade de realizar EDA de controlo. Material e métodos: Estudo retrospectivo de 100 doentes consecutivos submetidos a EDA por H.D.A., com conteúdo hemático no estômago (grupo A) e 100 nas mesmas condições mas sem este achado endoscópico (grupo B). Analisaram-se comparativamente as lesões identificadas e a presença de parâmetros clínicos, laboratoriais e endoscópicos de gravidade da hemorragia. Resultados: As lesões sangrantes mais frequentemente identificadas nos dois grupos foram as úlceras gástrica e duodenal; as lesões relacionadas com a hipertensão portal, foram em maior número no primeiro grupo. Neste, verificou-se também uma associação significativa com outros sinais endoscópicos de gravidade da hemorragia, assim como com os parâmetros de mau prognóstico, na evolução clínica. Ao realizar EDA de controlo identificaram-se novas lesões em 46% dos indivíduos do grupo A e 15% dos do grupo B. Conclusões: Ao realizar EDA por H.D.A., o achado de sangue/coágulos no estômago deve ser considerado um factor de mau prognóstico e implicar a realização de EDA de controlo.
Resumo:
Dissertation presented to obtain the Ph.D degree in Biology.
Resumo:
Dissertação de mestrado integrado em Engenharia Biomédica (área de especialização em Informática Médica)
Resumo:
Sèrie de casos restrospectiva observacional. Es van recollir les dades de 17 casos amb dislocació tardana del complex sac capsular – lent intraocular i que varen necessitar cirurgia per a la seva correcció a l’Hospital de l’Esperança entre Gener de l’any 2000 i Desembre de 2009. Van avaluar-se les característiques dels pacients, possibles factors de risc, condicions i patologies associades, tècnica per a l’extracció de la cataracta i el temps esdevingut entre ambdues cirurgies. Volem descriure les característiques dels casos i formular noves hipòtesi a estudi amb l’objectiu de prevenir i millorar el maneig d’aquesta complicació.